Τρεις καινούριοι μαθητές στο Διαπολιτισμικό σχολείο στο Γκάζι

Τη Σερτζίνα, την Έσμα και τον Γιώργο (ηλικίας 10, 8 και 13 ετών αντίστοιχα) τους γνωρίσαμε φτιάχνοντας την παιδική χαρά της γειτονιάς τους, σε μια από τις πιο υποβαθμισμένες γειτονιές της Αθήνας, το Μαρκόνι. Όταν τους ρωτήσαμε σε ποια τάξη πηγαίνουν, μας κοίταξαν περίεργα και μας απάντησαν ότι δεν πηγαίνουν σχολείο. Στη συνέχεια, μιλήσαμε με τους γονείς τους, οι οποίοι μας είπαν ότι οι ίδιοι θέλουν να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο αλλά αδυνατούν. Δυστυχώς, το σχολείο που ήταν κοντά στο σπίτι τους έκλεισε και κατά τα λεγόμενά τους τα υπόλοιπα σχολεία της περιοχής δεν τους δέχτηκαν γιατί είναι παιδιά Ρομά.

Η ομάδα civil των atenistas, που ασχολήθηκε με το θέμα, αρχικά επικοινώνησε με το Κέντρο Διαπολιτισμικής Αγωγής και τη συντονίστρια του προγράμματος ενίσχυσης εκπαίδευσης παιδιών Ρομά, την κυρία Γαλάνη, την οποία και ενημερώσαμε για το συγκεκριμένο περιστατικό. Η κυρία Γαλάνη από την πλευρά της, μας έφερε σε επαφή με τον Διευθυντή του Διαπολιτισμικού Σχολείου στο Γκάζι, τον κύριο Αλέξανδρο Καλιακάτσο. Ο διευθυντής ανέλαβε ο ίδιος την όλη διαδικασία και αφού συναντήθηκε με τις οικογένειες, έκανε τις σχετικές ενέργειες, με αποτέλεσμα εδώ και δύο μήνες, τα παιδιά αυτά να πηγαίνουν κανονικά στο σχολείο.

Το Διαπολιτισμικό Σχολείο στο Γκάζι αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση σχολείου, που χρειάζεται την προσοχή μας, καθώς προσφέρει ίσες ευκαιρίες σε όλα τα παιδιά ανεξαρτήτως, βοηθώντας τα έτσι να ενταχθούν και να προσαρμοστούν στην ιδιαίτερη κοινωνία που ζούμε. «Θέλουμε τα παιδιά να είναι στο σχολείο και όχι στο δρόμο», μας είπε ο Διευθυντής.
Κι εμείς από την πλευρά μας, δε θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε περισσότερο, καθώς πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο άδικο από το να εγκλωβίζεις ένα παιδί στο περιθώριο και να του στερείς την πρόσβαση στην εκπαίδευση, προδιαγράφοντας έτσι το μέλλον του. Όλα τα παιδιά έχουν το δικαίωμα σε ένα καλύτερο μέλλον, και τα συγκεκριμένα μπορουν πια να το διεκδικήσουν.
Είναι ευθύνη της πολιτείας και των μηχανισμών της να αναζητούν από μόνοι τους τέτοιες περιπτώσεις και να ενισχύουν αδύναμες κοινωνικές ομάδες που για οποιονδήποτε λόγο δεν έχουν πρόσβαση στις κρατικές υπηρεσίες. Πιθανή αδιαφορία τους είναι καθοριστική, αν όχι εγκληματική, για το μέλλον κάποιων παιδιών.

* Αν γνωρίζετε παρόμοιες περιπτώσεις παρακαλούμε επικοινωνήστε με το atenistascivil@gmail.com

Three new students at the Gazi Multicultural School of Athens

We met Sertzina, Esma and Giorgos (age 10, 8 and 13, respectively) while we were remodeling a playground in their neighborhood in Markoni, one of the most downgraded areas of Athens. When we asked them what class they are in, the seemed surprised and told us that they don’t go to school. Afterwards, we talked to their parents who told us that they would like to send their children to school, but they cannot for practical reasons. Unfortunately, the only school near their houses was shut down and, according to them, all the other schools would not accept them, because they were Roma children.
The sub-team Civil that attended to the matter initially contacted the Multicultural Education Center and the program’s coordinator, Mrs. Galani, whom we informed about the incident. Mrs Galani brought us in contact with the Principle of the Gazi Multicultural School, Mr. Alexandros Kaliakatsos. The school’s Principle looked into the matter and, after meeting with the families, he proceeded to the necessary actions. As a result, the children have been attending class for the last two months.
The Gazi Multicultural School constitutes a special school case which calls for our attention, as it offers equal opportunities to each and every child, helping them to blend in and adjust to their particular society. “We want the children at School, not on the roads”, the school’s Principle told us.
We couldn’t agree more. We firmly believe that there is nothing more unfair than to marginalize a child and to deprive them of their education and thus handicapping their future. Every child has the right to a better future and these three children can now claim it.
It is the State’s responsibility to seek similar cases and reinforce less fortunate social groups who do not have access to civil services, regardless of the reason. Any possible indifference on the State’s side will prove vital for the children’s future.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: