Πλατεία Κοτζιά, οι δικές μας εκλογές

Η ιδέα ήταν του Τάσου. Πριν δέκα ημέρες. Να κατεβούμε με κεριά στην πλατεία Κοτζιά. Μια μέρα πριν τις εκλογές. Για να στείλουμε το δικό μας μήνυμα σε όποιον είναι Δήμαρχος της πόλης από την 1η Ιανουαρίου. Φως εκεί που συνηθίσαμε το σκοτάδι. Μετά, μια Τρίτη σε ένα βουλγάρικο μπιστρό κοντά στην Αγίου Κωνσταντίνου η Αμαλία έριξε την ιδέα για μια «παρέλαση» στους δρόμους και στις πλατείες που φοβόμαστε να περπατήσουμε. Μέχρι την Πέμπτη είμασταν έτοιμοι. Η Βανέσσα θα έφερνε τους φίλους της, καλλιτέχνες του δρόμου, Έλληνες και ξένους, ο Αλέξανδρος το σαξόφωνό του, η Αμαλία θα νοίκιαζε ένα ταμπούρλο, κάποιοι περισσευούμενα κρασία από το σπίτι, ο Τάσος χιλιάδες ρεσώ.

Το ραντεβού είχε οριστεί για τις 9 το βράδυ. Αλλά ήδη από τις 8, μια ώρα νωρίτερα, ο κόσμος είχε αρχίσει να μαζεύεται και να ανάβει τα κεράκια. Όλα γινόντουσαν ήρεμα, σχεδόν σιωπηλά, ο κόσμος ψιθύριζε, κανείς δεν ήθελε να καταστρέψει αυτό το παράδοξα κατανυκτικό κλίμα. Την ώρα που υποτίθεται θα αρχίζαμε να στήνουμε τα ρεσώ μας, η πλατεία είχε στρωθεί από ένα υπέροχο φωτεινό χαλί. Όλο και περισσότεροι φίλοι έφταναν με τα κεράκια τους, πολλές εκατοντάδες πια μοιραζόμασταν μια κοινή πίστη. Δεν χρειαζόταν να κάνεις τίποτα. Η εικόνα έμπαινε μέσα σου και σε καθήλωνε. Στην καρδιά της συκοφαντημένης μας πόλης με το τίποτα κάναμε την πιο ισχυρή δήλωση. Θα είμαστε εδώ γιατί αγαπάμε αυτήν την πόλη και δεν σκοπεύουμε να πάμε πουθενά!

Όσο περνούσε η ώρα, οι πρώτες μουσικές άρχισαν να ζεσταίνουν ακόμα περισσότερο την ατμόσφαιρα. Και τελικά, έδωσαν το σύνθημα για την έναρξη της «παρέλασης». Μπροστά τα όργανα. Αθηνάς, Σοφοκλέους και ντουγρού για την πλατεία Θεάτρου. Στη Γερανίου οι μετανάστες βγαίνουν στα μπαλκόνια, έκπληκτοι στην αρχή, μετά χαμόγελα, τα πιο ωραία τους χαμόγελα, φωνές, συμμετοχή με τον δικό τους τρόπο στην γιορτή μας που είναι και δική τους γιορτή. Από την Πειραιώς κόβουμε μέσω της Μενάνδρου για την Αγίου Κωνσταντίνου. Έξω από το Εθνικό Θέατρο οι θεατές της παράστασης που περιμένουν για να μπουν στο κτίριο ρωτάνε ποιοι είμαστε. Μια κυρία φωνάζει «Μπράβο ρε παιδιά!». Στη συνέχεια οδός Μάρνη και στάση στην πλατεία Βάθη όπου στήνεται κανονικό πανηγύρι. Τρελός χορός στο κέντρο της πλατείας και μετά Ομόνοια. Δεύτερος χαμός, το γλέντι δεν αφήνει κανένα ασυγκίνητο. Στον δρόμο για την επιστροφή προσπαθούμε να καταλάβουμε τι έγινε. Πριν ένα λεπτό χορεύαμε πάνω στην Ομόνοια. Στην πλατεία Κοτζιά το θέαμα εξακολουθεί να είναι υποβλητικό. Αρχίσουμε και μαζεύουμε, συνεννοούμαστε με τους ανθρώπους της Καθαριότητας του Δήμου, αυτοί θα κάνουν την πιο σκληρή δουλειά, να σαρώσουν τα χυμένα κεριά από τις πλάκες.

Όταν και το τελευταίο κερί θα σβήσει, ο καθένας θα πάρει το δρόμο του. Με την κρυφή υπόσχεση ότι θα επιστρέψουμε στους ίδιους δρόμους γιατί κατά βάθος ξέρουμε πως κερδίζουμε κάτι που πιστέψαμε  ότι είχε χαθεί. Στα επόμενα, λοιπόν!

Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Φλαμιάτος http://flamiatosphotography.com/

IMG_5513

IMG_5531

IMG_5544

IMG_5583

IMG_5596

IMG_5622

IMG_5649

IMG_5678

IMG_5693

IMG_5706

IMG_5776

IMG_5814

IMG_5841

IMG_5847

IMG_5869

IMG_5900

IMG_5907

IMG_5915

IMG_5931

IMG_5951

IMG_5989

IMG_5996

IMG_6072

IMG_6081

IMG_6082

IMG_6128

IMG_6153

IMG_6188

IMG_6226

IMG_6239

IMG_6261

IMG_6269

IMG_6301

IMG_6319

46 comments

  1. Παράθεμα: Inspiration: Atenistas in Action| 06.11.2010 « Maria's Scrapbook

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: